Het wordt tijd voor paniek

“… Het verplichten van boeren om hun koeien zeewier te voeren om de methaanuitstoot te beperken, is een voorbeeld van de rol van de politiek als “morele multiplier”. Het is ook een uitweg uit onze persoonlijke, emotionele druk van de klimaatverandering en uit wat kan voelen als hypocrisie over ons leven in de wereld van nu en tegelijkertijd ons zorgen te maken over de toekomst ervan. We vragen niet aan mensen die belasting betalen om een sociaal vangnet te ondersteunen, om dat engagement ook aan te tonen door middel van filantropische actie. En op dezelfde manier moeten we niemand – en zeker niet iedereen – vragen om zijn of haar eigen CO2-voetafdruk te beheren voordat we zelfs maar echt wetten en beleid proberen uit te vaardigen die al onze emissies zouden verminderen.

Dat is het doel van de politiek: dat we samen meer kunnen bereiken dan dat we als individu zouden kunnen doen.”

Bovenstaande tekst is een gedeeltelijke (licht bewerkte) vertaling van een nieuw opinie-artikel van David Wallace-Wells in de New York Times, Time to Panic. David Wallace-Wells is bekend geworden van zijn eerdere artikel ‘The Uninhabitable Earth’ in diezelfde krant in 2017, waar nu een boek met dezelfde titel van is verschenen.

In dit RSA-interview vertelt hij over de precaire toestand die de mensheid tegemoet gaat:

 

Omdat mensen niet meer zelf in staat zijn om hun toekomst veilig te stellen nu het klimaat steeds sneller verandert, richten ze zich tot de politiek. Echter, omdat de politiek vooral nog is gericht op geleidelijke aanpassingen en van de burger verwacht dat die in die geleidelijkheid wel mee zal veranderen, is een soms radicalere actie van de burgers nodig. Dat is wat we zien bij Extinction Rebellion in het Verenigd Koninkrijk. Dat is ook wat we zien bij de klimaatspijbelaars wereldwijd. Dit lijkt de enige weg te worden om verandering af te dwingen. Want veel ‘gewone’ burgers accepteren niet dat de klimaatmaatregelen vooral op hen afgewenteld lijken te gaan worden, en niet op de grote vervuilers: de grote industrie, de landbouw, de rijke wereldburgers. Terwijl juist de gewone burgers steeds vaker het slachtoffer gaan worden van de gevolgen van de klimaatverandering: overstromingen, hittestress, koudegolven, bosbranden, tropische stormen, verminderde en mislukte oogsten.

Die toename van klimaatgevolgen, samen met het uitblijven van de juiste politieke maatregelen, zorgt voor een angstige mix die zo langzamerhand paniek gaat rechtvaardigen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s