Het wordt tijd voor paniek

“… Het verplichten van boeren om hun koeien zeewier te voeren om de methaanuitstoot te beperken, is een voorbeeld van de rol van de politiek als “morele multiplier”. Het is ook een uitweg uit onze persoonlijke, emotionele druk van de klimaatverandering en uit wat kan voelen als hypocrisie over ons leven in de wereld van nu en tegelijkertijd ons zorgen te maken over de toekomst ervan. We vragen niet aan mensen die belasting betalen om een sociaal vangnet te ondersteunen, om dat engagement ook aan te tonen door middel van filantropische actie. En op dezelfde manier moeten we niemand – en zeker niet iedereen – vragen om zijn of haar eigen CO2-voetafdruk te beheren voordat we zelfs maar echt wetten en beleid proberen uit te vaardigen die al onze emissies zouden verminderen.

Dat is het doel van de politiek: dat we samen meer kunnen bereiken dan dat we als individu zouden kunnen doen.”

Bovenstaande tekst is een gedeeltelijke (licht bewerkte) vertaling van een nieuw opinie-artikel van David Wallace-Wells in de New York Times, Time to Panic. David Wallace-Wells is bekend geworden van zijn eerdere artikel ‘The Uninhabitable Earth’ in diezelfde krant in 2017, waar nu een boek met dezelfde titel van is verschenen.

In dit RSA-interview vertelt hij over de precaire toestand die de mensheid tegemoet gaat:

 

Omdat mensen niet meer zelf in staat zijn om hun toekomst veilig te stellen nu het klimaat steeds sneller verandert, richten ze zich tot de politiek. Echter, omdat de politiek vooral nog is gericht op geleidelijke aanpassingen en van de burger verwacht dat die in die geleidelijkheid wel mee zal veranderen, is een soms radicalere actie van de burgers nodig. Dat is wat we zien bij Extinction Rebellion in het Verenigd Koninkrijk. Dat is ook wat we zien bij de klimaatspijbelaars wereldwijd. Dit lijkt de enige weg te worden om verandering af te dwingen. Want veel ‘gewone’ burgers accepteren niet dat de klimaatmaatregelen vooral op hen afgewenteld lijken te gaan worden, en niet op de grote vervuilers: de grote industrie, de landbouw, de rijke wereldburgers. Terwijl juist de gewone burgers steeds vaker het slachtoffer gaan worden van de gevolgen van de klimaatverandering: overstromingen, hittestress, koudegolven, bosbranden, tropische stormen, verminderde en mislukte oogsten.

Die toename van klimaatgevolgen, samen met het uitblijven van de juiste politieke maatregelen, zorgt voor een angstige mix die zo langzamerhand paniek gaat rechtvaardigen.

Advertenties

Deep Adaptation

Als je eenmaal overstapt op de mindset dat ineenstorting van de maatschappij op komst is, zul je over andere dan alledaagse onderwerpen gaan denken en praten. Dat is wat mijn werk doet. Het nodigt mensen uit om vrijelijk na te denken over wat ze zullen gaan doen als die ineenstorting eraan komt.

Bovenstaande uitspraak is door professor Jem Bendell gedaan. Hij doet al jarenlang onderzoek naar Deep Adaptation en de gevolgen van het ineenstorten van de maatschapij zodra dit door de klimaatcrisis onvermijdelijk wordt. ‘Deep Adaptation’ is zijn onderwerp: het ingrijpend aanpassen van de manier waarop mensen met elkaar omgaan zodra we bezig zijn te overleven tijdens de aanstaande abrupte klimaatverandering.

In deze video van ScientistsWarning.TV (geproduceerd door Stuart Scott) vertelt Jem Bendell er over:

De betekenis van het leven

De abrupte klimaatverandering brengt grote risico’s voor het leven op Aarde met zich mee. Naarmate de temperatuur verder stijgt, zullen oogsten vaker mislukken. Dat leidt tot voedselcrises, honger en uiteindelijk massa-uitsterving. Ook andere factoren kunnen tot massa-uitsterving leiden, zoals een ongecontroleerde massale meltdown van kerncentrales.

Kennis over deze gevolgen – die zullen optreden als er te weinig en te laat actie tegen de opwarming ondernomen wordt – kan onwillekeurig leiden tot gevoelens van angst, machteloosheid, woede, verdriet, depressie en apathie. We zijn allemaal mensen en het is ieders wil om een zo goed mogelijk leven te leiden. Maar als het leven deze catastrofale kant opgaat, wat is dan nog de betekenis van het leven? Wat betekent het om niet meer te leven? Wat is de betekenis van de dood?

Stephen Jenkinsondeep living teacher, zegt hierover:

Het is vooral een modernistisch dilemma om betekenis te vinden. Maar het echte probleem zit in de opvatting dat betekenis iets is dat gevonden moet worden. Men zegt dat we op de verkeerde plek zoeken, of dat het voor ons verborgen gehouden wordt, dat we er niet achter kunnen komen.

Maar wat als betekenis niet verborgen is? Wat als het niet iets is dat gevonden kan worden? Wat als dat niet het verhaal is? Wat als het verhaal is, dat betekenis überhaupt niet gevonden wordt? Dat betekenis gemaakt wordt? Dat het gemaakt wordt door de wil om het leven verder te gaan? Dat het leven zelf verder moet gaan. Niet alsof jij verder moet gaan. Dat het leven niet hetzelfde is als jouw levensduur, de levensduur van je kinderen of van wat je liefhebt. Dat hetgeen je liefhebt, ook niet eeuwig zal duren. Hoe is het om je dat te beseffen? Dàt is het betekenis geven aan het einde van je leven. Het is de bereidheid om die betekenis eraan te geven.

Hoor het hem hier zeggen:

Deze filosofische overweging is echter niet toereikend wanneer we beseffen dat het leven van de mensheid wel eens eindig zou kunnen zijn. Daarom kan ‘leven’ in deze overweging beter worden opgevat als het ‘leven van alle wezens op Aarde’, niet alleen het menselijk leven.

Met die opvatting zal de ultieme bereidheid om te accepteren dat het einde van jouw leven, van al het mensleijk leven, zal leiden tot nieuw leven, in welke vorm dan ook, je de troost kunnen bieden waar je wellicht naar op zoek bent.

David Suzuki over klimaatontwikkeling, gevolgen en acties

“Er is nog een kans van 5 procent dat de temperatuurstijging deze eeuw onder twee graden zal blijven. Twee graden opwarming is al catastrofaal. Maar er is een kans van 10 procent dat de temperatuur deze eeuw meer dan zes graden zal stijgen. Die kans is dus al twee keer zo groot! We moeten er met zijn allen alles aan doen om de opwarming te beperken.”

Dr. David Suzuki spreekt onomwonden en beeldend over zijn zorg om de klimaatontwikkeling, de gevolgen ervan voor mens en natuur, en wat eraan gedaan moet worden zolang het nog kan.

Kans op hete Europese zomers neemt 2 tot 5 keer toe

Een studie van World Weather Attribution, een klimaatonderzoeksorganisatie, laat zien dat de waarschijnlijkheid van nieuwe hittegolven toeneemt. In Nederland kan het gemiddeld ongeveer elke 5 jaar voor gaan komen, in zuidelijk Scandinavië en Ierland elke 10 jaar.

De toename in de waarschijnlijkheid op nieuwe hittegolven blijkt toe te schrijven te zijn aan door de mens veroorzaakte klimaatopwarming, aldus de studie.

Robbert Scribbler licht deze ontwikkeling toe in zijn een van zijn frequente informatieve klimaatupdates op YouTube:

 

 

Simpele en effectieve maatregel tegen fossiel brandstofgebruik: CO2-heffing bij producenten

jimop-edbostonglobe1

James Hansen, de bekende gepensioneerde NASA-klimaatwetenschapper, schrijft in dit onlangs verschenen korte artikel dat de oorzaak van de opwarming van onze planeet, namelijk de CO2-uitstoot door verbranding van kolen, olie en gas, op een eenvoudige manier snel beperkt kan worden.

Hij stelt voor dat de fossiele brandstofbedrijven een CO2-heffing gaan krijgen, en dat die heffing na verloop van tijd steeds verder verhoogd wordt. Dan zal de consumptie van fossiele brandstoffen vanzelf afnemen en er dus minder CO2 uitgestoten worden.

De energieproductie van fossiele brandstoffen is namelijk de laatste tientallen jaren gemiddeld alleen maar verder toegenomen, ondanks de formele intenties zoals vastgelegd in het Kyoto Protocol en het Parijsakkoord. Dit blijkt uit de bovenstaande grafiek (bron: 1965-2017 BP Statistical Review of World Energy; 1900-1965 Department of Energy Carbon Dioxide Information and Analysis Center).

Dat zo’n CO2-heffingsmaatregel nog lastig te nemen is en dat het neveneffecten heeft, zal duidelijk zijn:

  • Hoe krijgen we zoveel mogelijk landen op één lijn, zodat er niet onderling onderhandeld hoeft te worden?
  • Hoe moet de energiebehoefte worden opgevangen door andere energiebronnen?
  • Zal ontwikkeling en onderzoek naar betere vormen van kernenergie misschien toch weer nodig zijn?
  • In hoeverre zal onze jongere generatie hiervoor willen vechten tegen de politiek die nog vooral door de fossiele brandstofindustrie wordt beïnvloed?

Het zijn desondanks belangrijke neveneffecten, die noodzakelijk zijn als we echt serieus iets tegen de opwarming willen doen. Aldus James Hansen, en ik deel zijn visie.

De Klimaatwet en andere intenties om langetermijndoelen te halen, zijn – met alle respect – klein bier vergeleken met wat er mondiaal aan de hand is en wat er urgent nodig is. Het wordt tijd dat ook degenen die nu tijd en moeite steken in nationale en lokale afspraken, dat inzien.

PS Ook Elon Musk heeft al eens de CO2-heffing (carbon tax) als een maatregel gepresenteerd: